Polog 031

Lezer, gegroet.

Lord Edward was ‘not amused’. Een spion in zijn gelederen, dat was balen. Het bericht dat een vers uitgestippelde strategie reeds bij de vijand bekend is voordat ‘ie operationeel is, stemt leiders doorgaans somber. Maar ja, hoe graag ze dat ook zouden willen, topfiguren kunnen onmogelijk alles zelf doen – het is eenzaam aan de top – dus omringen zij zich met vertrouwelingen.

Om dat vertrouwen niet te beschamen veranderen vertrouwelingen dan in ja – knikkers. Een paradox die beter kan worden begrepen als wij vertrouwen beschouwen als een koppige elixer van leiderliefde, volgelingschap, dienstbaarheid, egoïsme, narcisme en nog duizend andere, mens verterende, motieven. Het Grote Onoplosbare is dat vertrouwen zich onttrekt aan controle. Het kan worden geschonken maar niet worden opgeëist. Het bestaan van vertrouwen manifesteert zich nadat het is geschonden. Vertrouwen kan eeuwig duren, kortstondig zijn of veranderlijk als een windvaan. De loyalist van vandaag is de overloper van morgen. Julius Caesar begreep dat pas toen het te laat was.

Over dat ‘daden met grote consequenties niet zelden voortkomen uit kleine, onduidelijke of hybride motieven’ wist Prins Edward mee te praten. Die ervaringen had hij opgedaan met graaf Simon de Montfort, een van zijn negen peetvaders. Deze ‘Franse’ Engelsman was jarenlang steun en toeverlaat van zijn vader totdat een aantal baronnen, ontevreden over het geldverslindende buitenlandbeleid van de koning, een beroep op hem deden. Vanwege zijn bestuurlijke en diplomatieke capaciteiten zagen zij in de graaf hun gedroomde koning. Het trof slecht dat onder de vele talenten die de graaf bezat, zijn eerzucht het grootste was. Het bracht hem tot de slotsom dat hij een betere leider was dan de koning, die hij diende. Dientengevolge moest zijn trouw aan de vorst wijken voor onvoorwaardelijke trouw aan zichzelf. Hij stelde zich aan het hoofd van de factie der ontevredenen en ontketende een geslaagde revolte. De koning belandde in het cachot. Zijn zoon liet het er niet bij zitten, trok tegen de valse vazallen ten strijde en won. Hij redde zijn vader uit diens benarde positie, zette hem terug op de troon, en stelde en passant zijn eigen toekomstige troon veilig. Na de goede afloop van dit koningsdrama besloot Edward de gelofte in te lossen, gedaan door zijn vader in diens jeugdjaren. Hij ging ter kruistocht.

E continua